Ik ga namelijk naar de Kunsthal. Afgelopen vrijdag heb ik er een jaarkaart gekocht. De afzetters doen niet aan de museumjaarkaart, maar de huidige tentoonstelling is zo goed dat ik uiteindelijk besloten heb er toch maar eentje te kopen. Maar dat is nu niet de reden van mijn bezoek. Vandaag ga ik om mijn kaart te ruilen of in het ergste geval terug te brengen. Ik heb namelijk op het formulier noch 'm' noch 'v' aangekruist. En verdorie, ik kwam thuis, zie ik dat er mevrouw M. van der Zee op staat! Wil je niet in een hokje, vul je niets in, wordt het alsnog wel even voor je beslist. Mag ik dan alsjeblieft in mijn eigen hokje? Ik ben geen mevrouw, dus op weg naar de Kunsthal, kaart ruilen.
Maar waarom treuzel ik dan zo? Toch bang voor de reactie? Geen zin om het te moeten uitleggen? Of geërgerde gezichten achter mij in de rij te moeten zien? Gezucht... Goh, wat een zeurpiet is dat zeg... Ik heb zeker geen zin in discussies over een al dan niet verplicht veld. En misschien toch ook wel... Ik wil niet automatisch in een hokje geplaatst worden, wat nou, verplicht! Hmmm, eerst even terug naar de slaapkamer en vandaag toch maar een bh aan. Want ik wil ook weer niet voor meneer aangezien worden. Baggy spijkerbroek, Adidassweater, ja ik ben een pot. Tas kruislings over mijn borst. Hé, tieten, maar neeeheee, ik wil geen mevrouw op mijn pasje. Zo, nu ben ik er klaar voor.... op weg!
Het is een half uurtje lopen. Toch wel weer heerlijk die zon op mijn gezicht. Hij wint al aan kracht en het is zelfs warm in mijn sweater. Met de mouwen opgestroopt en een vrolijk muziekje op loop ik strijdvaardig de straat uit. nog geen vijf minuten later realiseer ik me dat ik beter thuis nog even naar het toilet had kunnen gaan. Mijn blaas zit mijn strijdlustige gevoel nu al behoorlijk in de weg. Of is het nog meer uitstel gedrag? Waarom heb ik een knoop in mijn buik? Alleen omdat ik straks ga zeggen dat ik geen mevrouw op mijn pasje wil? Dat is toch niet zo'n ramp? Ben ik zelf dan ook al zo geconditioneerd in deze binaire maatschappij dat ik het bijzonder en raar vind dat ik niet in een hokje wil? En dat terwijl ik toch openlijk uit de kast ben. Het is geen geheim, ik ben zichtbaar en vindbaar op het Internet, vrienden weten het, familie, zelfs mijn studenten. Meteen de eerste les zeg ik al tegen ze "Zeg maar gewoon Mijke, zo heet ik, ik ben geen mevrouw." Das even wennen, zeker voor de wat jongere studenten, maar al snel is het geen issue.
De keuze is toch op 'dames' gevallen. Terwijl ik voor de deuren sta te mijmeren, realiseer ik mij de paradox. Ik wil geen mevrouw op mijn pasje en nu ik voor de keuze sta, kies ik toch voor het dames toilet. Zou de man achter de bar mijn lichte hapering hebben opgemerkt? Als ik terug kom krijg ik een vriendelijke glimlach. Ik lach terug, reken mijn koffie af en ga weer op pad.
Daar is de Kunsthal, vier mensen in de rij bij de kassa. Ik sluit aan, er is niemand achter mij. Daar gaan we... "Goedemiddag, ik heb afgelopen vrijdag een jaarkaart gekocht, maar er is mevrouw opgeschreven en dat had ik niet aangegeven, dus ik wil hem graag omruilen." De mevrouw achter het glazen ruitje kijkt vermoeid over haar leesbril heen en zegt licht verbaasd "Oh, sorry, het moet meneer zijn?'" "Ehmm, nee ook niet, ik ben geen meneer... Maar ook geen mevrouw, ik had ook niets aangekruist op het formulier... Dus..." De verbaasdheid is wel heel snel weg en er klinkt nu lichte irritatie. "Dat kan niet, de kaart is persoonlijk." "Maar ik ben ook een persoon" breng ik in, maar ze is nog niet overtuigd. "Ja, maar ik moet meneer of mevrouw invullen, want nogmaals, de kaart is persoonlijk en er wordt een kopie in de administratie bewaard." Ik vertel maar niet dat ik met een vrouw getrouwd ben geweest en zij ook een voornaam met een 'M' had en dus mevrouw M. van der Zee was en we de kaart destijds hadden kunnen delen. Ik geloof dat dit al ingewikkeld genoeg voor haar is. Na nogmaals aandringen dat ik geen mevrouw op mijn kaart wil, gaat ze overstag. Ik moet mijn volledige naam op een papiertje schrijven, wat vervolgens keurig op mijn nieuwe kaart wordt overgenomen. Zelfs het mevrouw op de oude kaart streept ze door. En voilà, een persoonlijke jaarkaart wordt mij overhandigd! Nu is er nog een Mijke van der Zee in Nederland, maar het is volgens mij zo veel meer persoonlijk dan het eerdere mevrouw M. van der Zee. Daar zijn er veel meer van. Maar Mijke..., als je dit leest en je wilt een keertje naar de Kunsthal, neem gerust contact op. Mijn nieuwe kaart is nog geldig tot 18 maart 2012.
Met een grijns loop ik langs de lange rij die achter mij is ontstaan. Zou dat meegeholpen hebben dat ze toch overstag is gegaan? Ach, ik heb mijn nieuwe kaart. Ik ga weer genieten van de zon. En even later zit ik op een terrasje met een rosébiertje mijn nieuwe kaart nog eens te bewonderen. Wel een echt wijvenbiertje trouwens :)
0 reacties:
Een reactie plaatsen