Amsterdam, stad van de gaypride, de leernichten op bootjes, de dragshows in café Lellebel. De stad die ondanks het homogeweld nog steeds als gaycapital van de wereld gerekend wordt. Wellicht doe ik daarmee San Francisco te kort, alhoewel ik dat persoonlijk meer als queercapital van de wereld zie.
In deze stad was ik vanavond naar een symposium over gender en seksualiteit. Georganiseerd door de gay studentenvereniging en de speciaal hiervoor opgerichte stichting Status Quo bestaand uit een groep studenten van genderstudies of affiniteit hiermee. De aankondiging 'aan gene zijde' riep bij mij een gevoel op waar ruimte was om jezelf te zijn en mooie discussies te voeren.
Hoe groot was de teleurstelling dat ik bij de ingang gedwongen werd om te kiezen voor een sticker. 'Man of vrouw' zei de student en ze lachte er vriendelijk bij. 'Geen van beiden' als antwoord zag ze niet echt aankomen. 'Maar je moet kiezen vanavond' zei ze, terwijl ze vriendelijk bleef glimlachen. En als ik ergens allergisch voor ben dan is het moeten. En ondanks haar glimlach werd ik er ook een beetje verdrietig van. Zachtjes achterin mijn achterhoofd begon het nummer van Gare du Nord spelen. 'I'm not a woman, I'm not a man, You're not supposed to understand. Come on and take me, take me as I am.' En terwijl ik nog zat te mijeren waarom ik nou in een hokje moest zei ze resoluut 'Dan ben je man' en plakte de man-sticker op me. Ik trok de sticker van mijn blouse af en zei 'dat ben ik niet, maar ook geen vrouw.' 'Je wilt echt geen keuze maken he.' Ik geloof eindelijk dat het door begon te dringen. 'Neem me zoals ik ben' zingt het nog steeds zachtjes in mijn hoofd. 'Wil je dan wel een sticker homo of hetero opplakken?' zei ze nu al iets minder zeker. Ik glimlachte terug en zei 'Doe maar homo'. Enigzins opgelucht plakte ze de sticker op en liet me naar binnen.
Ik heb geen idee wat ze er mee wilden doen, maar eenmaal om de hoek verdween de homo sticker in de prullenbak. Eigenlijk wel vreemd, twee mannen of twee vrouwen in een relatie is homo, een man en een vrouw samen is hetero. Maar als je je niet met één van beide identificeert, kun je dan eigenlijk wel kiezen tussen homo of hetero? Ik denk het eerlijk gezegd niet.
Teleurgesteld liep ik de zaal in en zag daar allemaal mensen trots met stickers man-homo, vrouw-hetero, vrouw-homo en man-hetero rondlopen. Ik was de enige stickerloze. En dit zijn genderstudie studenten? En dit is een symposium over gender met de titel 'aan gene zijde'?
Een beetje verdwaasd keek ik rond en plofte op een klapstoeltje neer. Eigenlijk zin om naar huis te gaan. Wat doe ik hier, ik pas hier niet, wil hier niet zijn. Ik had het gevoel dat ik bekeken werd, geobserveerd van top tot teen. Wat zou het zijn? Man of vrouw? Nou, als ze vrouw is, dan is ze vast homo. Nee, volgens mij is ze sowieso homo. Ik zou blij zijn als het licht uit gaat.
Even later kom ik een bekende tegen. Ik vertelde mijn verhaal en zhe moest lachen. Zhij had de student maar laten kiezen, want ook in de maatschappij wordt het voor je bepaald. Dat vond ik eigenlijk ook wel een mooie redenering. Zhe was als hetero-vrouw bestempeld. Dat deed mij weer lachen, want als zhe iets niet is... Terwijl ik mijn verhaal deed zag ik een aantal studenten om mij heen zo onopvallend mogelijk en dus heel opvallend mee luisteren. Dus dat is waarom ik hier ben. Met mijn weigering voor een sticker en door mijn verhaal te doen heb ik weer een aantal studenten de ogen geopend. Iets meer op mijn gemak zak ik met een glimlach in mijn stoel. Laat ze maar kijken.
Overigens was het symposium inhoudelijk helemaal zo slecht nog niet en was de host al snel bewust dat ze met 'welkom dames en heren' een aantal in de zaal te kort deed. Zo werd het toch nog open-minded avond met mooi discussies en gloort er hoop voor de toekomst met zulke studenten. Toch nog chapeau! Volgende keer alleen ook een transgender in het panel, als wetenschappers je gaan praten.
0 reacties:
Een reactie plaatsen